Wstęp
57 Galicyjski Pułk Piechoty Księcia Fryderyka Saksońskiego Kobursko-Saalfeldzkiego, znany również jako Infanterieregiment Prinz zu Sachsen-Coburg-Saalfeld Nr.57, był jednostką piechoty cesarskiej i królewskiej Armii Austro-Węgier. Utworzony w 1689 roku, pułk przeszedł długą i bogatą historię, uczestnicząc w licznych konfliktach wojskowych, w tym w I wojnie światowej. Jego historia jest związana z regionem Galicji oraz z tradycjami wojskowymi Austro-Węgier, które miały ogromny wpływ na rozwój militariów europejskich w XIX i XX wieku. W artykule tym przyjrzymy się bliżej historii pułku, jego garnizonom, roli w I wojnie światowej oraz znaczeniu w kontekście austriackiej armii.
Historia Pułku
Historia 57 Pułku Piechoty sięga końca XVII wieku, kiedy to został on utworzony w 1689 roku. Od samego początku istnienia pułku jego żołnierze brali udział w wielu istotnych wydarzeniach historycznych. Z biegiem lat pułk zyskał reputację skutecznej jednostki, co pozwoliło mu na utrwalenie się w świadomości narodowej jako symbol dzielności i odwagi. Święto pułku obchodzone było 27 czerwca, upamiętniając bitwę pod Oświęcimiem z 1866 roku. Warto zauważyć, że okręg uzupełnień nr 57 miał swoje miejsce w Tarnowie, na terytorium 1 Korpusu, co dodatkowo umacniało lokalne więzi z jednostką.
Garnizony Pułku
W 1873 roku komenda pułku miała swoją siedzibę w Wiedniu, a batalion zapasowy oraz batalion uzupełnień stacjonowały w Tarnowie. W latach 1900–1914 struktura garnizonów uległa dalszym przekształceniom. Sztab pułku wraz z trzema batalionami stacjonował głównie w Tarnowie, podczas gdy pierwszy batalion znajdował się w Bochni. Drugi batalion został detaszowany do Travnika, a następnie do Zenicy w Bośni. Takie rozmieszczenie jednostek pozwalało na lepsze wykorzystanie ich potencjału oraz efektywną mobilizację w razie potrzeby.
Pułk w I Wojnie Światowej
Przed wybuchem I wojny światowej 57 Pułk Piechoty składał się z niewielkiego sztabu oraz czterech batalionów liczących po cztery kompanie. Kompania piechoty składała się z czterech plutonów, co dawało około 250 żołnierzy oraz pięciu oficerów na kompanię. Całościowo pułk liczył około 4600 żołnierzy. W czasie konfliktu pułk był częścią 24 Brygady Piechoty należącej do 12 Dywizji Piechoty.
W składzie narodowościowym pułku w 1914 roku dominowali Polacy, którzy stanowili aż 91% żołnierzy. Pozostałe 9% to przedstawiciele innych narodowości. W obliczu zmieniającej się sytuacji wojennej, cesarsko-królewska armia rozpoczęła reformy organizacyjne, które miały na celu zwiększenie efektywności jednostek wojskowych.
W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk został przekształcony i miał teraz składać się z trzech batalionów oraz dodatkowych kompanii karabinów maszynowych i technicznych. Niestety, pomimo reform i dostosowywania struktur do realiów wojennych, żołnierze pułku musieli zmierzyć się z trudnym przeciwnikiem — armią rosyjską podczas walk o Galicję na przełomie lat 1914 i 1915.
W trakcie jesiennej ofensywy austro-węgierskiej na Królestwo Kongresowe, pułk brał udział w walkach m.in. w okolicach Nowej Słupi. Żołnierze pułku polegli podczas tych starć są pochowani na cmentarzach wojennych nr: 314 w Bochni, 315 w Krzeczowie oraz na cmentarzu katolickim w Nowej Słupi.
Szefowie Pułku
W ciągu swojej historii, 57 Pułk Piechoty miał wielu szefów. Pierwszym z nich był FML Albrecht III von Sachsen-Coburg (1689 – †6 VIII 1699), który odegrał kluczową rolę w kształtowaniu struktur jednostki. Następnie funkcję tę sprawował FML Aleksander Feliks Jabłonowski (1853–1857), a później Fryderyk Franciszek II, wielki książę Meklemburgii i Schwerinu (1857–1883). Od 1902 roku tytularnym szefem pułku był generał kawalerii Ferdynand Filip Maria August Rafael książę Sachsen-Coburg und Gotha.
W latach 1857–1873 drugim szefem pułku był FML Ferdynand Aleksander von Simbschen. Tak różnorodne kierownictwo przyczyniło się do wykształcenia unikalnych tradycji i wartości, które były przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Dowódcy Pułku
Kolejnymi dowódcami pułku byli płk Wilhelm Ritter von Görtz (1873), płk Heinrich Watzka (1903), płk Hugo Ubaldini (1904–1905), płk Josef Ritter von Gutter (1906–1908), płk Emil Gołogórski (1909–1911), płk Josef Dostal (1912–1914) oraz płk Juliusz Bijak (1 III – 15 IX 1914). Każdy z tych dowódców wnosił swoje doświadczenie i wizje do strategii działania pułku, co miało realny wpływ na jego funkcjonowanie zarówno przed wybuchem wojny, jak i podczas jej trwania.
Zakończenie
57 Galicyjski Pułk Piechoty Księcia Fryderyka Saksońskiego Kobursko-Saalfeldzkiego to jednostka o bogatej historii i tradycji wojskowej. Jego istnienie odzwierciedla nie tylko ewolucję
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).